Mapa (klikalna)

NATO w polityce bezpieczeństwa Polski

Rozdział VII
Polska nowym sojusznikiem NATO

Po siedmiu latach sukcesywnie pogłębiającej się współpracy z Sojuszem i skorelowanych z nią intensywnych przygotowań wewnętrznych, Polska jest w pełni gotowa do członkostwa w NATO i integracji z jego strukturami.

Od początku lat dziewięćdziesiątych polityczne i wojskowe związki Polski z NATO stopniowo się zacieśniały, by w ostatnim okresie zyskać wymiar stosunków de facto sojuszniczych. Polska była aktywnym partnerem NATO w programie PdP. Wykorzystywała go nie tylko dla przygotowań do członkostwa, ale również jako mechanizm współpracy z krajami swojego regionu, współpracy, która dziś owocuje na przykład powstaniem wspólnych z Ukrainą i Litwą batalionów do operacji pokojowych. Razem z państwami Sojuszu i innymi partnerami Polska włączyła się do prowadzonych przez NATO operacji nadzorujących wykonanie porozumień pokojowych w Bośni i Hercegowinie. Wniosła istotny wkład do sił IFOR, a następnie SFOR. Polska rozwinęła też dynamiczną współpracę z poszczególnymi krajami NATO. Już obecnie wiążą ją z nimi regularne mechanizmy pogłębionych konsultacji polityczno-wojskowych, wspólne ćwiczenia polowe i sztabowe oraz coraz szersza kooperacja w dziedzinie sprzętu i uzbrojenia.

Równolegle podjęty został ogromny wysiłek wewnętrzny mający przygotować Polskę do udziału w Sojuszu Atlantyckim. Zakończona została pierwsza faza transformacji całego systemu obronności państwa. Siły zbrojne poddane zostały demokratycznej, cywilnej kontroli. Obronność państwa oparta została na uwzględniającej zmienioną sytuację w Europie strategii bezpieczeństwa narodowego. Zmieniła się dyslokacja jednostek wojskowych, które zostały rozlokowane proporcjonalnie na terytorium całego kraju. Dokonano wreszcie zasadniczych zmian w strukturze sił zbrojnych, systemie dowodzenia.

Wszystkie te reformy umożliwiły opracowanie realistycznego, mającego pokrycie w finansach państwa, długofalowego programu rozwoju i modernizacji sił zbrojnych. Ma on zapewnić ich całkowitą zgodność ze standardami NATO i pozwolić Polsce wnosić sukcesywnie coraz większy militarny wkład do Sojuszu.

Obecnie Polska znalazła się w przededniu uzyskania członkostwa w NATO. Z powodzeniem zakończone zostały rozmowy akcesyjne, które na podstawie decyzji szczytu w Madrycie prowadzone były jesienią 1997 roku. W grudniu 1997, na ministerialnej sesji NATO podpisany został protokół o akcesji Polski do Sojuszu. Ostatnim etapem procesu prowadzącym do pełnoprawnego członkostwa jest więc procedura ratyfikacji tego protokołu w parlamentach "szesnastki". Polska wierzy, że zakończy się ona powodzeniem do wiosny 1999 roku i trzej nowi członkowie zostaną formalnie przyjęci do Sojuszu.

Nadchodzące miesiące Polska zamierza jak najlepiej spożytkować na ostatnie przygotowania do członkostwa — ich efektywność może być najlepszym argumentem wspierającym proces ratyfikacyjny.

W wymiarze polityczno-wojskowym polskie wysiłki koncentrować się będą przede wszystkim na tych problemach, które stanowią istotę integracji w ramach NATO: na włączeniu się w zintegrowaną strukturę wojskową, wejściu do systemu kolektywnego planowania obronnego oraz na rozwoju interoperacyjności.

W wymiarze politycznym, w okresie prowadzącym do akcesji Polska starać się będzie jak najpełniej angażować w działania NATO: aktywnie wspierać prowadzoną przez niego politykę i w miarę możliwości współkształtować jego inicjatywy. Dotyczy to takich kwestii, jak ewolucja koncepcji strategicznej Sojuszu, rozwój programu PdP, ale także stosunków NATO z Rosją i Ukrainą.

Wszystkie te działania powinny ułatwić Polsce jak najlepsze wypełnienie roli wiarygodnego, cennego sojusznika, który współtworzył będzie NATO XXI wieku. Polityczne i wojskowe atuty, którymi Polska dysponuje, pozwalają wierzyć, że sprosta temu wyzwaniu.


HOMEStrona główna - CER Home Page NEXTNastępna strona - Next page

INTERNET CONSULTANT